Sprawa komornika — represja wobec sygnalisty

Data: 14–15 maja 2026 r.
Komornik Sądowy: Krzysztof Przybyła (przy SR dla Krakowa-Krowodrzy)
Kancelaria: ul. Kazimierza Wielkiego 112/8, 30-074 Kraków
Sygnatura: Km 834/26
Kwota dochodzona: NIEZNANA (mBank nie podał, komornik nie doręczył tytułu wykonawczego)
Wierzyciel: NIEZNANY
Tytuł wykonawczy: NIE DORĘCZONY (naruszenie art. 805 § 1 k.p.c.)
Skutek wykonany na rodzinie: ok. 74 425 zł nieautoryzowanego zadłużenia

Co się stało

14 maja 2026 r. — logując się do aplikacji mobilnej mBank — stwierdziłem, że wszystkie cztery rachunki naszej rodziny zostały zajęte przez komornika i doprowadzone do głębokiego debetu. Nie otrzymałem żadnego pisma ani od komornika, ani od sądu, ani od wierzyciela. Z aplikacji banku ustaliłem jedynie, że działa komornik sądowy Krzysztof Przybyła przy SR dla Krakowa-Krowodrzy, sygnatura sprawy Km 834/26.

To, co wpędzono w debet:

• konto wspólne małżeńskie (eKonto), którego współwłaścicielką jest Jolanta Kilarska — niewinna osoba, niedotknięta żadnym tytułem wykonawczym;
• rachunek bankowy mojego 12-letniego syna Piotra Kilarskiego (eKonto JUNIOR), na którym znajdowało się 90 zł jego oszczędności — doprowadzony do salda −18 402,62 zł;
• rachunki walutowe EUR (−4 430,76 EUR) i CHF (−4 040,69 CHF) jako podkonta przy rachunku wspólnym.

Rodzina — ja, moja żona i nasz dwunastoletni syn — została z dnia na dzień pozbawiona wszelkich środków do życia. Skazani jesteśmy na nędzę.

Analiza prawna — osiem naruszeń

Odpowiedzialność komornika

Komornik Krzysztof Przybyła odpowiada osobiście i majątkowo za szkodę wyrządzoną działaniem bezprawnym — art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o komornikach sądowych z 22 marca 2018 r. Żądam: (a) wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, (b) orzeczenia kary najsurowszej — wydalenia z zawodu komornika (art. 222 ust. 1 pkt 5 u.k.s.), (c) zwrotu wszystkich kwot i wypłaty zadośćuczynienia rodzinie.

Odpowiedzialność mBank S.A.

Bank — jako profesjonalny uczestnik obrotu — miał obowiązek odmówić realizacji zajęcia rachunku osoby trzeciej (małoletniego) oraz rachunku wspólnego bez klauzuli przeciwko obu małżonkom. Bank odpowiada na podstawie art. 471 k.c. (nienależyte wykonanie zobowiązania), art. 415 k.c. (odpowiedzialność deliktowa), art. 24 i 448 k.c. (naruszenie dóbr osobistych). Skierowano pozew o zapłatę — wartość przedmiotu sporu: 93 402,62 zł.

Skarga w zakresie nadzoru bankowego — wymiar krajowy i unijny

Równolegle do skargi do KNF (krajowy organ nadzoru) skierowałem uzupełniającą skargę do czterech organów nadzorczych działających poza krajowym KNF — dwujęzycznie (polski + angielski), z uwagi na unijny wymiar sprawy oraz fakt, że mBank S.A. jest spółką zależną Commerzbank AG, a więc podlega pośrednio nadzorowi Europejskiego Banku Centralnego w ramach Single Supervisory Mechanism (SSM).

Wymiar systemowy. Sprawa nie jest indywidualna. mBank S.A. — jeden z największych banków w Polsce — wprowadził do oferty produkt eKonto JUNIOR jako bezpieczne narzędzie oszczędnościowe dla dzieci. Jeżeli bank dopuszcza wykonywanie zajęć egzekucyjnych przeciwko rodzicom na takich rachunkach — w trybie automatycznym, bez weryfikacji właściciela środków — to zagrożone są oszczędności tysięcy dzieci w Polsce. Sprawa wymaga interwencji o charakterze systemowym.

Konkretne podstawy prawne, które zgłosiłem w sprawie do organów nadzoru bankowego: art. 16 ust. 1 Karty Praw Podstawowych UE, art. 24 KPP UE (prawa dziecka), art. 7 KPP UE (prawo do życia rodzinnego), dyrektywa 2014/92/UE (Payment Accounts Directive), wytyczne EBA/GL/2014/13 (rozpatrywanie reklamacji), wytyczne EBA POG (Product Oversight and Governance — nadzór nad produktami dla dzieci).

Pełna treść skargi (PL/EN) — Pismo 12 (PDF).

Kontekst: dlaczego to nie jest „zwykła" egzekucja

Ta egzekucja następuje w momencie, w którym toczą się równolegle trzy sprawy, w których zgłosiłem korupcję lub nieprawidłowości w polskich instytucjach — i w których obrona prawna wymaga pieniędzy na adwokata. Pozbawienie nas środków to skuteczne wyeliminowanie nas z procesu.

1. Sprawa II K 321/23/P — sędzia Henrych i zawiadomienie CBA

W sprawie karnej II K 321/23/P, prowadzonej przez sędziego Henrycha, zapadł wyrok skazujący mnie m.in. za publiczne ujawnienie korupcji w NCN. Sąd uznał „oczywistą nieprawdziwość" mojej wypowiedzi bez przesłuchania nagrań audio, które były kluczowym dowodem (naruszenie art. 410 k.p.k.), odmówił kontratypu z art. 213 § 2 k.k., nie przesłuchał żony i drugiego świadka obrony, a wiarygodność kierownictwa NCN przyjął bezkrytycznie.

Złożyłem zawiadomienie do Centralnego Biura Antykorupcyjnego wobec sędziego Henrycha — według posiadanych przeze mnie informacji sędzia przyjął nieformalne świadczenie („darowiznę") w okolicznościach uzasadniających kwalifikację z art. 228 k.k. (przyjęcie korzyści majątkowej przez funkcjonariusza publicznego). CBA przekazało sprawę do Prokuratury w Krakowie — i tu zaczyna się problem strukturalny: gabinet pani prokurator prowadzącej sprawę znajduje się w tym samym budynku co gabinet sędziego Henrycha. Zamiast wszcząć postępowanie z urzędu, prokuratura wezwała mnie do złożenia formalnego zawiadomienia o przestępstwie. To oczywista sytuacja konfliktu interesu (art. 47 § 1 w zw. z art. 41 k.p.k.), która czyni bezstronne prowadzenie sprawy w Krakowie strukturalnie niemożliwe.

2. Sprawa NCN — status sygnalisty

Od 2020 r. dokumentuję publicznie korupcję w Narodowym Centrum Nauki. Sprawa obejmuje:

• prof. Zbigniewa Błockiego — byłego Dyrektora NCN (domniemany szantaż, ultimatum z 1 czerwca 2020),
• Marcina Lianę — byłego Wicedyrektora NCN,
• prof. Babika z UJ (konflikty interesów, recenzje grantołaczne)
• sprawę Mudelsee (recenzje grantów GRIEG metodą kopiuj-wklej, brak reakcji NCN).

Posiadam status sygnalisty w rozumieniu ustawy z 14 czerwca 2024 r. o ochronie sygnalistów (Dz.U. 2024 poz. 928) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1937. Materiał dowodowy (9 nagrań audio + nagranie wideo + chronologiczna korespondencja) opublikowany jest na tej stronie.

3. Sprawa cywilna I C 1671/22 (Sąd Okręgowy) i I ACa 3378/25 (Sąd Apelacyjny) — Laura Bandura-Morgan przeciwko mnie

Laura Bandura-Morgan — ówczesna kierownik Wydziału Kontroli i Audytu NCN, podwładna prof. Błockiego — wytoczyła mi proces cywilny o ochronę dóbr osobistych. To ta sama osoba, która w pierwszym nagraniu z 29 maja 2020 r. opowiada mi (jako pierwszej osobie z zewnątrz) o szantażu, jaki dyrektor NCN Błocki wystosował wobec mnie poprzez nią — oraz o mechanizmie zniszczenia mojej kariery przez Błockiego i Drąga (m.in. nagranie 10 z 30 września 2021 r.). Wszystkie te nagrania są do odsłuchania na tej stronie.

Wyrok I instancji — sędzia Anna Chmielarz, 15 listopada 2024 r., posiedzenie niejawne

Sąd Okręgowy w Krakowie I Wydział Cywilny, w składzie jednoosobowym sędzia Anna Chmielarz, na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2024 r. wydał wyrok zasądzający ode mnie na rzecz powodki: 10 000 zł zadośćuczynienia, 5 000 zł na Fundację na rzecz Nauki Polskiej, 1 077,49 zł odszkodowania, 2 594,51 zł kosztów procesu i 471,70 zł na Skarb Państwa. Sumarycznie z odsetkami i kosztami egzekucji — ponad 18 000 zł. Wyrok dostępny w całości jako PDF.

Sam wyrok, oraz jego uzasadnienie, jest dla mnie do dziś kuriozalny. Cytuję punkt II f wyroku (sędzia Chmielarz nakazuje mi zaniechania rozpowszechniania określeń dot. powodki):

„Sąd zakazuje pozwanemu rozpowszechniania w języku polskim oraz w językach obcych, we wszystkich środkach przekazu i komunikacji — […] — nieprawdziwych informacji i twierdzeń dotyczących przede wszystkim: […] f) rzekomego powiązania powódki ze środowiskiem przestępczym, jak również pozostawania przez powódkę «bandytom z NCN-u», «członkiem polskiej mafii naukowej», «socjopatką», «osobą zaczytaną w Mein Kampf», «osobą o paranoidalnej wizji świata», «przygłupem», «osobą symulującą gwałty»"
— cytat z wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 15 listopada 2024 r., sygn. I C 1671/22

Co istotne — te określenia są cytatami z mojej apelacji do prokuratury, w której opisywałem domniemane zachowania powodki na podstawie nagrań. Niektóre z nich, w tym „osoba symulująca gwałty", pochodzą z innych nagrań, w których sama powódka oskarżała m.in. prof. Drąga o gwałt (pierwsze nagranie z 29 maja 2020 r.) — a później pojechała z nim na wakacje na Maderę. Mimo to są to dla sądu „nieprawdziwe twierdzenia", których mam zaniechać pod groźbą kolejnych egzekucji.

Sąd nakazał mi również, cytuję wyrok: zamieszczenie przeprosin na pierwszych dziesięciu stronach „Forum Akademickiego" (w czarnej ramce 20×25 cm, czcionką Times New Roman 20, na białym tle), wysłanie przeprosin e-mailem na osiem adresów (w tym do kierownictwa NCN: krzysztof.jozwiak@ncn.gov.pl, biuro@ncn.gov.pl, Marcin.Liana@ncn.gov.pl, Maciej.Wais@ncn.gov.pl, oraz prof. Drąga: drago2075@gmail.com) oraz przypięcie przeprosin u góry mojego profilu na Facebooku przez dwa miesiące. Czyli dokładnie do tych ludzi, których działania opisuję na tej stronie — mam wysłać pisemne wyznanie, że moje twierdzenia o nich były nieprawdziwe.

Wyrok nakazuje coś faktycznie niewykonalnego — publikację na kontach Facebook, których nie posiadam od lat

Kuriozalność tego wyroku jest podwójna: sąd nakazał mi opublikowanie przeprosin na moich profilach na Facebooku — m.in. wpis przypięty u góry profilu przez dwa miesiące. Tymczasem:

• Mój główny profil na Facebooku został przejęty około dwa lata temu (2024). Konto było chronione uwierzytelnianiem dwuskładnikowym (2FA) i mimo kilku dni późniejszych prób odzyskania go — procedura ta przy 2FA jest w praktyce niemożliwa do ukończenia.
• Mój drugi profil na Facebooku został przejęty około rok temu (2025). Identyczna sytuacja — również chroniony 2FA, również niedostępny.
• Nie zamierzam odzyskiwać żadnego z tych kont. Nie potrzebuję Facebooka — nie mam już znajomych w środowisku polskiej nauki, którzy mogliby tam być odbiorcami moich treści.

Sąd Okręgowy w Krakowie wiedział (lub powinien wiedzieć) o tych okolicznościach — były one przedmiotem postępowania. Mimo to wydał nakaz publikacji na kontach, których nie posiadam, i których — z powodów technicznych związanych z 2FA — odzyskać nie mogę. To jest nakaz faktycznie niewykonalny, który w świetle art. 1050 k.p.c. nie powinien w ogóle być podstawą egzekucji — nie da się wymusić na człowieku czynności, której wykonanie zależy od osoby trzeciej (w tym przypadku Meta Platforms). A jednak komornik prowadzi egzekucję, jakby ten punkt wyroku był wykonalny.

Apelacja — złożona przez adw. Wojciecha Marka Ziębę (13 stycznia 2025) i moje uzupełnienie (16 stycznia 2025)

Mój ustanowiony pełnomocnik z wyboru, adw. Wojciech Marek Zięba (Kancelaria Lux Legis, Osiedle Kazimierzowskie 35B, Kraków), wniósł 13 stycznia 2025 r. apelację (pełna treść — PDF, 12 stron), zarzucając wyrokowi naruszenie art. 24 k.c., naruszenie art. 235² w zw. z art. 286 k.p.c. (pominięcie wniosku dowodowego o uzupełniającą opinię biegłego psychologa), błędne ustalenia faktyczne oraz komercyjne podejście do dóbr osobistych. Apelacja zawiera też wyraźny wniosek z art. 374 k.p.c.:

„Nadto, na podstawie przepisu 374 k.p.c. wnoszę o wyznaczenie terminu rozprawy apelacyjnej, celem rozpoznania sprawy."
— apelacja adw. Wojciecha Zięby, 13 stycznia 2025 r.

Równolegle złożyłem własne, 13-stronicowe Uzupełnienie apelacji (16 stycznia 2025 r.), w którym punkt po punkcie odpowiadałem na ustalenia sędzi Chmielarz — m.in.:

• Bezzasadne podważenie mojej dobrej woli. Zapłaciłem pełnomocnikowi 32 000 PLN za skompilowanie dowodów do zawiadomienia prokuratury — czyli prawie 2× więcej niż kara sądu. Trudno o lepszy dowód, że działałem w interesie społecznym, a nie post priori dla obrony.
• Powódka manipulowała materiałem dowodowym. Zdjęcia, które przedstawiła sądowi jako opublikowane wbrew jej woli, były opublikowane na Facebooku za jej wiedzą i zgodą. Wycinała spod nich własne pozytywne, w tym intymne komentarze, które sama wcześniej tam zostawiła. Dokumentuję to załącznikami 3.1–3.3.
• Manipulacja moim mailem do prof. Drąga. Mail, który miała przekazać prof. Drągowi w mojej sprawie, przerobiła — wycięła większość mojego tekstu, usunęła krytyczny załącznik (mój wniosek grantowy) i wstawiła własny komentarz, który skłaniał Drąga do zniszczenia mnie. Dowiedziałem się o tym pół roku później, gdy sam prof. Drąg przesłał mi zrzut ekranu swojego maila od powodki.
• Opinia biegłego psychologa była stronnicza. Pani psycholog nie wiedziała, dlaczego powódka odwiedziła psychiatrę 4 czerwca 2020 r. (czyli tydzień po szantażu Błockiego — zawiozłem ją ja, zapłaciłem ja, zwolnienie 10-dniowe spowodowane szantażem, nie mną), ale ta wizyta została zaliczona na konto moich, niezdefiniowanych działań. To wystarczyło sądowi.
• Cenzura prewencyjna. Sąd zakazał mi opisywania na Facebooku nawet zanonimizowanych sytuacji w NCNie — z uzasadnieniem, że „sama sytuacja" identyfikuje powodkę. Ale powodka była jedną z kilkuset osób zatrudnionych w NCN. To ograniczenie wolności wypowiedzi gwarantowanej przez art. 54 Konstytucji RP i art. 10 EKPC.

Postanowienie Sądu Apelacyjnego I ACa 3378/25 — SSA Andrzej Żelazowski, 28 lutego 2026 r., posiedzenie niejawne

O tym, że Sąd Apelacyjny w Krakowie I Wydział Cywilny w składzie jednoosobowym SSA Andrzeja Żelazowskiego w ogóle rozpoznawał moją apelację, nikt mnie nie zawiadomił. O tym, że 28 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym postanowieniem odrzucił apelację (sygn. I ACa 3378/25) — dowiedziałem się dopiero z pism od komornika doreczonych mi 18 maja 2026 r., czyli 80 dni po wydaniu postanowienia. Wniosek mojego pełnomocnika o wyznaczenie rozprawy apelacyjnej na podstawie art. 374 k.p.c. został po prostu zignorowany.

Postanowienia z 28 lutego 2026 r. nigdy mi nie doręczono. Wyrok stał się prawomocny z dniem 17 marca 2026 r. Klauzulę wykonalności podpisała 28 kwietnia 2026 r. referendarz sądowa Milena Kozłowska. Tytuł wykonawczy został wydany pełnomocniczce powodki adw. Aleksandrze Bezłada-Drabik (Kancelaria Adwokacka, ul. Smolki 8/5, Kraków), która niezwłocznie skierowała sprawę do komornika.

To nie są standardy demokratyczne. To są standardy Czeka.

Skazywanie człowieka w drugiej instancji bez jego wiedzy, na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczenia rozprawy mimo wyraźnego wniosku obrońcy z art. 374 k.p.c., bez doręczenia postanowienia stronie, a następnie posłanie komornika — to nie jest praktyka sądu demokratycznego państwa. To metoda działania sądów kapturowych. Cze-Ka i sądy kapturowe wydają się wzorcem dla Sądu Apelacyjnego w Krakowie. Chyba nawet w Rosji nie skazuje się ludzi tak, żeby nigdy o tym nie wiedzieli.

Moja sytuacja przekroczyła ramy Procesu Kafki. Tam Józef K. przynajmniej wiedział, że jest sądzony.

Co teraz robię

Komornik zajął mi w mBanku resztki oszczędności — około 5 000 franków szwajcarskich; zostawił mi 1 000 CHF, więc jeszcze chwilę powierzgam skorumpowanemu państwu. Nie mam pieniędzy na adwokata, będę więc działał sam:

1. Wniosek o doręczenie postanowienia Sądu Apelacyjnego z 28.02.2026 r. wraz z uzasadnieniem (art. 357 § 2 k.p.c.) — już złożony.
2. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej (art. 168 k.p.c.) — uchybienie nastąpiło bez mojej winy, ponieważ nigdy nie zostałem powiadomiony.
3. Skarga nadzwyczajna do Sądu Najwyższego (art. 89 ustawy o SN) — postępowanie odwoławcze przeprowadzone bez doręczenia orzeczenia stronie narusza art. 45 Konstytucji RP i art. 6 EKPC.
4. Skarga na czynności komornika (art. 767 k.p.c.) dot. zajęcia konta małoletniego syna — opisane w sekcji powyżej.
5. Skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu po wyczerpaniu drogi krajowej (art. 35 EKPC) — art. 6 EKPC (prawo do rzetelnego procesu) i art. 10 EKPC (wolność wypowiedzi).

Naturalnie będę domagał się cofnięcia wszystkiego.

Dokumenty od komornika doreczone 18 maja 2026 r.

Komornik sądowy Krzysztof Przybyla (Kancelaria Komornicza nr XVIII przy Sądzie Rejonowym dla Krakowa-Krowodrzy, ul. Kazimierza Wielkiego 112/8, Kraków) wszczął postępowanie egzekucyjne 15 maja 2026 r. pod sygn. Km 834/26 na łączną kwotę 18 187,48 zł + 3,45 zł dziennie odsetek. Komplet pism otrzymałem 18 maja 2026 r. — i to z nich dowiedziałem się o całej sprawie apelacyjnej:

1. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego Km 834/26 (15.05.2026)
2. Tytuł wykonawczy — wyrok I C 1671/22 + postanowienie I ACa 3378/25 (3 strony — zawiera wyrok sędzi Chmielarz i postanowienie SSA Żelazowskiego)
3. Wezwanie do złożenia wykazu majątku (art. 801 k.p.c.)
4. Pismo przewodnie do banku
5. Zajęcie rachunku w mBank S.A. — zawiadomienie nr 1 (rachunek prywatny z oszczędnościami w CHF)
6. Zajęcie rachunku w mBank S.A. — zawiadomienie nr 2
7. Zajęcie wierzytelności w Urzędzie Skarbowym
8. Formularz

Pozbawienie nas środków do życia w trakcie toczących się równolegle procesów, w których jestem oskarżycielem lub osobą broniącą się — to nie zbieg okoliczności. To skuteczne narzędzie odwetowe wobec sygnalisty.

To, co przypomina Proces Kafki

Pisma złożone 15 maja 2026 — 14 dokumentów

Tego samego dnia, kiedy ustalono fakt egzekucji, złożono drogą e-mail i listem poleconym 12 pism do polskich i unijnych organów:

1. Skarga na czynności komornika (Sąd Rejonowy Kraków-Krowodrza, art. 767 k.p.c.)
2. Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa (Prokuratura Rejonowa Kraków-Krowodrza, art. 231 i 286 k.k.)
3. Reklamacja i wezwanie do mBank S.A.
4. Skarga dyscyplinarna do Krajowej Rady Komorniczej — wniosek o wydalenie z zawodu
5. Wniosek o interwencję Rzecznika Praw Dziecka
6. Skarga do KNF, Rzecznika Finansowego i UOKiK
7. Skarga w trybie nadzoru do Prezesa Sądu Rejonowego
8. Wniosek o ustanowienie kuratora dla małoletniego (Sąd Rodzinny, art. 99 k.r.o.)
9. Wniosek o zabezpieczenie i wstrzymanie egzekucji
10. Pozew o zapłatę przeciwko mBank — 93 402,62 zł
11. Skarga do Prezesa UODO (RODO — dane małoletniego)
12. Skarga do EBA, BFG, Arbitra Bankowego i NBP (PL/EN)

Pliki pomocnicze: lista adresowa do wysyłki — wykaz instytucji.